عطار بدین کوی سراسیمه همی گشت

واقبال بدان بود که شهمات برآمد

دین داشت و کرامات و به یک جرعه می عشق

بیخود شد و از دین و کرامات برآمد

تا نفی شد و از ره اثبات برآمد