بیار باده و زلفت گره مزن به ستیزه

کزان خوشی به دل من صد اضطراب درآمد

چو توبه من بی دل شکستی ای بت دلبر

نمک بده ز لبت کز دلم کباب درآمد

که فتنه از گره زلف تو ز خواب درآمد

شراب نوش که از سرخی رخ چو گل تو

هزار زردی خجلت به آفتاب درآمد