که می نماید عطار را رهی که گریزد

که فتنه از گره زلف تو ز خواب درآمد

شراب نوش که از سرخی رخ چو گل تو

هزار زردی خجلت به آفتاب درآمد

که همچو سیل ز هر سو نبید ناب درآمد