فتوحی بس پسندیده درآمد

به دل گفتم چبودت گفت ناگه

تفی از جان شوریده درآمد

مرا از من رهانید و به انصاف

جهان عطار را داد و برون شد

چو بیرون شد جهان دیده درآمد