آن سوخته را جز غم تو کار نماند

ور یک سر موی از رخ تو روی نماید

بر روی زمین خرقه و زنار نماند

وآن را که دمی روی نمایی ز دو عالم

گر برفکنی پرده از آن چهره زیبا

از چهره خورشید و مه آثار نماند

جان چو بگشاید به رخت دیده که جان را