ای ساقی گلرنگ درافکن می گلبوی

پس عاشق دلسوخته را کار نهادند

تلخی ز می لعل ببردند که می را

تنگی ز لب لعل شکربار نهادند

کز گل کلهی بر سر گلزار نهادند

می نوش چو شنگرف به سرخی که گل تر

طفلی است که در مهد چو زنگار نهادند