بوی جگر سوخته بشنو که چمن را

کز گل کلهی بر سر گلزار نهادند

می نوش چو شنگرف به سرخی که گل تر

طفلی است که در مهد چو زنگار نهادند

گلهای جگر سوخته در بار نهادند

زان غرقه خون گشت تن لاله که او را

آن داغ سیه بر دل خون خوار نهادند