هر دو عالم تخت خود بینند از روی صفت

از ثری تا عرش اندر زیر گامی بسپرند

آنچه می جویند بیرون از دوعالم سالکان

خویش را یابند چون این پرده از هم بردرند

لاجرم در یک نفس از هر دو عالم بگذرند

از ره صورت ز عالم ذره ای باشند و بس

لیکن از راه صفت عالم به چیزی نشمرند