غالیه در غالیه دان می کند

بی خبری دی خط تو دید و گفت

برگ گل از سبزه نهان می کند

می نشناسد که دهانش ز خط

چون دهنش ثقبه سوزن فتاد

رشته آن ثقبه میان می کند

دی ز دهانش شکری خواستم