چون دل سوخته اندر سر زلفش بستم

پر زنان خویش برین گلشن خضرا فکند

خاک او زان شده ام تا چو میی نوش کند

جرعه ای بوی لبش یافته بر ما فکند

هر دم از دست بیندازد و در پا فکند

زلف در پای چرا می فکند زانکه کمند

شرط آن است که از زیر به بالا فکند