هر دم از دست بیندازد و در پا فکند

خاک او زان شده ام تا چو میی نوش کند

جرعه ای بوی لبش یافته بر ما فکند

چون دل سوخته اندر سر زلفش بستم

زلف در پای چرا می فکند زانکه کمند

شرط آن است که از زیر به بالا فکند

غمش از صومعه عطار جگر سوخته را