دلم ببردی و عطار اگر ز پس آید

که سایه بر سر خورشید آسمان فکند

اگر شبی برم آیی به جان تو که دلم

بر آتش تو به جای سپند جان فکند

چنان بود که پس تیر در، کمان فکند