گر بسوزی تا سحر هر شب چو شمع

ملک دو عالم به یک آهت دهند

چون تو برگیری دل از جان مردوار

آنچه می جویی هم آنگاهت دهند

تحفه از نقد سحرگاهت دهند

گر گدای آستان او شوی

هر زمانی ملک صد شاهت دهند