گر از آن یک ذره گردد آشکار

آنچه نقد سینه مردان بود

زآرزوی آن فلک گردان بود

هر دو عالم تا ابد پنهان بود

در گذر از کون تا تاب آوری

خود که را در کون تاب آن بود