چون پرتو ذره ای چنین است

گویی تو که صد هزار جان بود

هر ذره اگرچه صد نشان داشت

چون در نگریست بی نشان بود

چه جای زمین و آسمان بود

طاوس رخش چو جلوه ای کرد

ذرات جهان هم آشیان بود