چون بسوزی پاک پیش چشم تو

نه دگر سوزنده نه گریان بود

هر دم از سر گیر چو شمع و بسوز

زانکه سوز شمع تا پایان بود

هر دو کون و ذره ای یکسان بود

عرش را گر چشم جان آید پدید

تا ابد در خردلی حیران بود