از دو عالم فارغ آید تا ابد

بی شک آن دلمومنی حقا شود

گر بیابد عقل بوی زلف او

عقل از لایعقلی رسوا شود

هر که او مشغول این سودا شود

گر کسی پرسد که پیش روی او

دل چرا شوریده و شیدا شود