چون بندیشم ز هستی تو

بر شیشه نام و ننگم آید

آن دم ز حساب عمر نبود

گر بی تو دمی درنگم آید

از هستی خویش ننگم آید

چون زندگیم به توست بی تو

صحرای دو کون تنگم آید