که چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید

مرساد هیچ آفت به تن و به جانت هرگز

که به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید

تن کشتگان خود را به میان خون رها کن

ز فرید می نیاید سخن لب تو گفتن

که لب شکر فشانت به سخن دریغم آید