ز فرید می نیاید سخن لب تو گفتن

که به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید

تن کشتگان خود را به میان خون رها کن

که چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید

که لب شکر فشانت به سخن دریغم آید