چون چشم باز کرد و دل خویش را بدید

وانگه به گرد من رقمی بی نشان کشید

عمری در آن میانه چو بودم به نیستی

خوش خوش از آن میانه مرا در میان کشید

سر بر خطش نهاد و خطی بر جهان کشید

بس آه پرده سوز که از قعر دل بزد

بس نعره عجیب که از مغز جان کشید