چو کوهی خویش را برجای می دار

دلا تا کی روی بر سر چو گردون

قراری گیر و دم درکش زمین وار

اگر خواهی که دریایی شوی تو

کنون چون نقطه ساکن باش یکچند

که سرگردان بسی گشتی چو پرگار

اگر خواهی که در پیش افتی از خویش