ساقیا گر برآرم از دل دم

پای منبر نهاده بر سر دار

فانی و باقیم و هیچ و همه

روح محضیم و صورت دیوار

ز دم من برآید از تو دمار

باده ما ز جام دیگر ده

که نه مستیم ما و نه هشیار