چنگ بساز ای صنم، باده بیار ای پسر

نیست مرا به هیچ رو، بی تو قرار ای پسر

بی تو به سر نمی شود، زین همه کار ای پسر

صبح دمید و گل شکفت، از پی عیش دم به دم

تا که ازین خمار غم، خون جگر بود مرا

هین بشکن ز خون خم، رنج خمار ای پسر

چند غم جهان خورم، چون نیم اهل این جهان