گر زاهد زمانه ببیند جمال تو

زربفت هر شبانگهیی گستریده باز

از شوق ابروی و رخ تو ماه ره نورد

صد ره تمام گشته و صد ره خمیده باز

از دامن تو دست ندارد کشیده باز

چون از برای روی تو خون می خورد دلم

آن خون از آن نهاد به روی و به دیده باز