گر چو پروانه عاشقی که به صدق

که ستانی اگر توانی باز

خود ز جان دوستی تو هرگز جان

ندهی ور دهی ستانی باز

پیش آید به جان فشانی باز

چه بود ای دل فرو رفته

خبری گر به من رسانی باز