توشه این ره دراز بساز

با لبی تشنه و دلی پر خون

خلق کونین مانده در تک و تاز

از فنایی که چاره تو فناست

تا که باقی است از تو یک سر موی

سر مویی به عشق سر مفراز

گرچه هستی تو مرد پرده شناس