هرچه از تو رسد به جان پذیرم

شد سرخی غمزه تو غماز

گفتی که چو زر عزیز مایی

زان همچو زرت نهیم در گاز

این واسطه از میان بینداز

ما را به جنایتی که ما راست

خود زن به زنندگان مده باز