لوح و قلم به قطع دماغ و زبان توست

وانگاه دیده برکن و نیز از حرم مپرس

آنجا که نیست هستی توحید، هیچ نیست

زانجای درگذر به دمی و ز دم مپرس

لوح و قلم بدان و ز لوح و قلم مپرس

کرسی است سینه تو و عرش است دل درو

وین هر دو نیست جز رقمی وز رقم مپرس