گم گرد در فنا و دگر بیش و کم مپرس

کرسی است سینه تو و عرش است دل درو

وین هر دو نیست جز رقمی وز رقم مپرس

چون تو بدین مقام رسیدی دگر مباش

یک ذره سایه باش تو اینجا در آفتاب

اینجا چو تو نه ای تو ز شادی و غم مپرس

هر چیز کان تو فهم کنی آن همه تویی