که تویی صحن سینه را فراش

ساقیا چند خسبی آخر خیز

که سپهرت نمی دهد خشخاش

بنشان از دلم غبار به می

گر تو در معرفت شکافی موی

ور زبان تو هست گوهر پاش

یک سر موی بیش و کم نشود