سکندری چه بود با لب چو آب حیات

نطاق بسته چو جوزا به چاکری رسدش

چو هست چشمه حیوان زکات خواه لبش

اگر قیام کند در سکندری رسدش

که گر چو خضر رود در پیمبری رسدش

فرید چون ز لب لعل او سخن گوید

نثار در و گهر در سخن وری رسدش