ناک از چه دهد آخر خاکی شده عطارش

از بس که سر زلفش در خون دل من شد

در نافه زلف او دل گشت جگرخوارش

چون مشک و جگر دید او در ناک دهی آمد

ای کاش چو دل برد او بارش دهدی باری

چون بار دهد دل را چون دل ندهد بارش

جانا چو دلم دارد درد از سر زلف تو