بردی دلم و پایش بستی به سر زلفت

چون بار دهد دل را چون دل ندهد بارش

جانا چو دلم دارد درد از سر زلف تو

بگذار در آن دردش وز دست بمگذارش

دل باز نمی خواهم اما تو نکو دارش

تا بو که به دست آرم یک ذره وصال تو

جان می بفروشم من کس نیست خریدارش