چون باد ز پس شوی دوانش

وان مرد که از تو می گریزد

گنجی است درون خاکدانش

وان کو نگریزد از تو با تو

این هم رنگ است و می توان کرد

رسوای زمانه هر زمانش

شرحت دادم که بی نشان کیست