چو تو دایم به پهنا می شوی باز

تو کشتی ران ز خشک و تر میندیش

چنان فربه نه ای تو هم درین کار

اگر صیدی فتد لاغر میندیش

ازین وادی پهناور میندیش

درین دریای پر گرداب حسرت

کس از عطار حیران تر میندیش