درویش که لاف معرفت زد

قربان شدن است در رهت کیش

هر دم که زنند عاشقانت

بی یاد تو در دهن شود نیش

از عجز نبود آن سخن پیش

در هر دو جهان ز خجلت تو

زآن است سیاه روی درویش