در عشق وجودت ار عدم شد

زآن است سیاه روی درویش

چون فقر سرای عاشقان است

عاشق شو و از وجود مندیش

دولت نبود تو را ازین بیش

عطار ز عشق او فنا شو

تا باز رهی ازین دل ریش