صبح دم زد ما چنین خام ای غلام

جام در ده و این دل پر درد را

وارهان از ننگ و از نام ای غلام

جمله شب همچو شمعی سوختم

دست ایامم به روی اندر فکند

هین که رفت از دست ایام ای غلام

گام بیرون نه که دست روزگار