تا به ابد رفته ز هوش توام

خط چه کشی بر من غمکش از آنک

مست خط غالیه پوش توام

هوش به من باز کی آید که من

گرچه به گویایی من نیست کس

یک شکرم ده که خموش توام

چون بگریزی تو ز عطار از آنک