چون خشک سال وصل تو در کون دیده ام

زان تشنه راه چشمه حیوان گرفته ام

آن راه چشمه در ظلمات دو زلف توست

یارب رهی چه دور و پریشان گرفته ام

از ابر چشم عادت طوفان گرفته ام

گرچه ز چشم خاست مرا عشق تو چو اشک

این جرم نیز بر دل بریان گرفته ام