که تورا موی میان می یابم

دشنه هجر توام کشت از آنک

تشنه وصل تو جان می یابم

از میان تو چو مویی شده ام

به یقین از دهن پرشکرت

اثری هم به گمان می یابم

بر رخت تا به نگویی سخنی