تسبیح بیفکندم و زنار ببستم

از صومعه با میکده افتاد مرا کار

می دادم و می خوردم و بی می ننشستم

چون صومعه و میکده را اصل یکی بود

در صومعه صوفی چه شوی منکر حالم

معذور بدار ار غلطی رفت که مستم

سرمست چنانم که سر از پای ندانم