ذره به ذره را درو، عشق نشانه یافتم

بی سر و سروری شدم، قبله کافری شدم

رند و قلندری شدم، زهد فسانهافتم

چون بنمود ناگهم، آینه وجود روی

عاشق و یار دایما، در دو جهان هموست بس

زانکه خیال آب و گل، جمله بهانه یافتم

نه الم فراق را، هیچ دوا رقم زدم