از اهل روزگار به معیار امتحان

تا هرچه بود از همه بیرون نیامدم

زر همچو گل ز صره از آن ریختم به خاک

تا همچو غنچه با دل پر خون نیامدم

کم نیستم به هیچ، گر افزون نیامدم

همچون مگس به ریزه کس ننگریستم

هر چند چون همای همایون نیامدم