چو زلفش را دو صد گونه شکن دیدم ز پیش و پس

بپرس از من در آن ساعت که سر زیر کفن دارم

از آن سلطان کونینم که دارالملک وحدت را

درون گلخنی مانده نه خرقه نی وطن دارم

میان بسته به زناری سر یک یک شکن دارم

نسیمی گر نمی یابم ز زلف یوسف قدسم

ندارم هیچ نومیدی که بوی پیرهن دارم