کز باده عشق سر گران دارم

اشکم چو به صد زبان سخن گوید

راز دل خویش چون نهان دارم

در عشق تو بس سبکدل افتادم

گفتم چو به تو نمی رسم باری

نامت همه روز بر زبان دارم

چون کرد فراق تو زبان بندم