چون از سر هر مویش صد فتنه فرو بارد

برخاست ز پیش دل اقرارم و انکارم

هر لحظه به رغم من در زلف دهد تابی

با تاب چنان زلفی من تاب نمی آرم

از هر مژه طوفانی چون ابر فروبارم

آن رفت که می آمد از دست مرا کاری

اکنون چو سر زلفش، از دست بشد کارم