هر شب ز فراق او چون شمع همی سوزم

از هر مژه طوفانی چون ابر فروبارم

آن رفت که می آمد از دست مرا کاری

اکنون چو سر زلفش، از دست بشد کارم

واو بر صفت شمعی هر روز کشد زارم

گفتم به جز از عشوه چیزی نفروشی تو

بفروخت جهان بر من زیرا که خریدارم