گهی گویی مرا بستان ورستی

چه می خواهی تو از من می ندانم

گهی گویی که تن زن صبر کن صبر

علاج صبر کردن می ندانم

ز صد خرمن یک ارزن می ندانم

چون من یک ذره ام نه هست و نه نیست

همه خورشید روشن می ندانم